Indonesië 2014. Els Visser, dan een 24-jarige studente medicijnen, hangt aan een zinkend houten bootje in de Indische Oceaan. In de verte ligt, als een stipje aan de horizon, een eiland en als de zon opgaat, besluit Els in een impuls te gaan zwemmen. Acht uur later zet ze samen met een vrouw uit Nieuw-Zeeland voet aan wal van het onbewoonde eiland en een dag later wordt ze, net als twintig andere opvarenden die bij de boot zijn gebleven, gered.

De schipbreuk verandert haar kijk op het leven voorgoed. In 2017 kiest ze voor een bestaan als profatlete in plaats van een goedbetaalde baan als chirurg. “Misschien was ik zonder deze gebeurtenis ook wel aan triathlon gaan doen”, laat Els Visser voor de première van Resilience (Veerkracht), weten. “Maar doordat ik de schipbreuk overleefde, besefte ik wel dat het leven kort is en dat je niet moet wachten om je dromen te realiseren.”

Toen ze in 2020 als atlete bij Red Bull kwam, waren er al plannen voor een documentaire, maar Els wilde meer dan een vluchtig inkijkje in haar leven. “Het leek me heel mooi om mijn ontwikkeling als triatleet in beeld te brengen. Zo is het een meerjarenproject geworden. Er is op verschillende plekken gefilmd: op Gran Canaria, in Australië, Hawaii en Almere in 2022: het jaar dat ik kort voor de start ziek werd en niet mee kon doen. Dat ik niet kon starten dat jaar, was heel teleurstellend, maar het laat ook de andere kant van het topsportbestaan zien. Dat je als atleet met teleurstellingen om moet kunnen gaan, veerkrachtig moet zijn.”

De laatste beelden voor de documentaire zijn dit voorjaar tijdens de T100 in Singapore gemaakt waar Els als derde finishte. “Het is heel onwerkelijk om een documentaire over jezelf te zien. Ik ben er heel trots op, vooral op de fragmenten na de races: je ziet de passie en de emoties. Ik denk dat ik over tien of twintig jaar met een heel mooi gevoel op deze periode in mijn leven kan terugkijken. Ik heb geprobeerd om alles er uit te halen wat er in zit.”

De documentaire mag dan na vijf jaar af zijn, haar carrière is dat nog niet. “Ik ga zeker nog even door”, verzekert Els die in 2018 de Ironman Maastricht won, verschillende keren Nederlands kampioen op de midden- en lange afstand werd en in 2023 tijdens de Challenge Almere-Amsterdam, in een nieuw Nederlands record, de Europese titel veroverde.

Dit weekend hoopt ze weer een nieuw hoofdstuk te schrijven tijdens het EK lange afstand in Almere en in oktober doet ze ook mee aan het WK Ironman op Hawaii. “Ik ben nu op een punt in mijn carrière dat ik geen druk meer voel. Veel dingen die ik me ten doel had gesteld, heb ik ook behaald en ik heb me met de wereldtop kunnen meten. Alles wat er nog bijkomt, is de kers op de taart.”