Afscheid met
gemengde gevoelens
Ze wist al tijdens het NK halve triathlon in Nieuwkoop dat ze bezig was aan haar laatste wedstrijd als profatlete, maar Sarissa de Vries deelde het nieuws eind augustus ook met de rest van de (triathlon)wereld. Na twintig jaar topsport en twee jaar na de geboorte van dochter Imke was het ineens klaar. “Je ziet tegenwoordig veel succesverhalen van moeders die terugkeren aan de top, maar we moeten niet denken dat dat de standaard is.”
Sarissa de Vries had voordat ze zwanger raakte het plan om het moederschap met toptriathlon te gaan combineren. Ze ging uitgebreid te rade bij haar vriendin en ex-triatlete Danne Boterenbrood die als gynaecologe betrokken is bij Netwerk Sport en Gyn, een kenniscentrum voor alle vrouwelijke sporters met vragen over bijvoorbeeld de menstruatiecyclus of zwangerschap.
Ook deed ze een klein onderzoek om te zien hoe de comeback voor andere atletes had uitgepakt. “Ik heb niet alleen naar de succesverhalen gekeken, maar ook naar diegenen waarbij het niet is gelukt om op hun oude niveau terug te keren”, vertelt Sarissa die daarvoor op social media berichten van topsportmoeders naploos. “Van diegene die stopten, waren blessures en het feit dat je na het krijgen van een kind andere prioriteiten gaat stellen, de belangrijkste redenen. Voor mij was het uiteindelijk een combinatie van die twee.”
Het was voor Sarissa een worsteling om na de geboorte van haar dochter in juli 2023 terug op haar oude niveau te komen. Ze kreeg na de bevalling last van een ontstoken schildklier, waardoor deze in het begin te snel en daarna te langzaam werkte, een heupblessure en ijzertekort. Daarna waren de gezondheidsproblemen nog niet over. “Ik was deze winter heel veel ziek omdat onze dochter ieder virus van het kinderverblijf mee naar huis nam, en door een virale infectie raakte mijn schildklier weer van slag.”
Onderweg liep ik langs een speeltuintje en ik dacht: waarom zit ik daar niet met mijn dochter?
Sarissa de VriesOndanks dat haar voorbereiding verre van ideaal was, kwam ze dit voorjaar toch aan de start van het NK halve triathlon in Nieuwkoop, waar ze uiteindelijk als vierde eindigde. “De wedstrijd verliep met mijn beperkte voorbereiding eigenlijk precies volgens plan. Alles ging goed, mijn ouders, mijn man en Imke waren er om me aan te moedigen, maar ik miste de spark”, blikt ze terug. “Onderweg liep ik langs een speeltuintje en ik dacht: waarom zit ik daar niet met mijn dochter? Toen ik over de finish kwam, wist ik dat het mijn laatste wedstrijd als profatlete was geweest en dat ik als recreant verder zou gaan.”
Tijdens de periodes van blessures en ziekte had Sarissa een inkijkje gekregen in het leven zonder topsport. Want waar ze normaal tien ballen in de lucht moest houden – naast haar gezin en talloze trainingsuren, runt ze ook nog met haar man Maarten Strijbosch coachingsbedrijf Optrimize – was er ineens tijd voor andere dingen. “Als topsporter miste ik regelmatig een verjaardag. Als mijn broertje jarig was en ik had toevallig een wedstrijd, dan ging ik twee weken later met een cadeautje langs. Nu zag ik het ineens anders; dat ik Imke een gezellig moment met haar familie, opa’s, oma’s, ooms, tantes, neefjes en nichtjes, ontnam. Dat ik die andere kant zag, heeft zeker ook meegespeeld in mijn beslissing om te stoppen.”
Want wat als het niet lukt, heb je dan gefaald als sporter? Zo voelt het voor mij wel een beetje.
Sarissa de Vries
En daarmee kwam er een abrupt einde aan een jarenlange topsportcarrière. Sarissa maakte als jonge triatlete deel uit van de nationale selectie, werd in 2012 vicewereldkampioen bij de neosenioren in Nieuw-Zeeland, maar miste in datzelfde jaar op een haar na de Olympische Spelen in Londen. Nadat ze overtraind was geraakt – mede door een verstoorde relatie met voeding – stopte ze in 2014 met toptriathlon.
De in Lekkerkerk geboren triatlete verhuisde van Sittard naar Maastricht om zich te focussen op haar Master Human Movement Sciences, maar daar begon het toch ook weer snel te kriebelen. Geïnspireerd door haar vader Ton schreef ze zich in voor de Ironman in Maastricht. “Bondscoach Rik van Trigt stelde voor dat ik een proflicentie zou aanvragen naar aanleiding van mijn eerste halve in Stein en zo deed ik in Maastricht mijn eerste Ironman direct bij de profs mee”, vertelt Sarissa die in Maastricht indruk maakte met een tweede plek.
De lange afstand bleek haar goed te liggen, alleen werkte haar lichaam niet altijd mee. “Ik kreeg al snel last van maagproblemen tijdens de wedstrijden”, vervolgt ze. “Races waarin ik geen last van mijn maag had, zijn op een hand te tellen. Uiteindelijk denk ik dat het komt omdat ik van jongs af aan een overgeeffobie heb en in combinatie met wedstrijdspanning zorgt dat voor een reactie waardoor mijn lichaam blokkeert. Ik heb er alles aan gedaan om dit probleem op te lossen; diëtisten, voedingsspecialisten en artsen geraadpleegd, met een psycholoog gewerkt, EMDR-therapie gedaan, maar echt helpen deed het allemaal niet helaas.”
Ondanks deze problemen wist Sarissa de afgelopen decennia een mooie palmares bij elkaar te zwemmen, lopen en fietsen. Ze veroverde Nederlandse titels op de sprint, standaard, halve en hele triathlon, en zelfs duathlon. Ze won de Challenge Riccione en Challenge Gdansk, maar het hoogtepunt was het wereldkampioenschap in Almere. Daar veroverde ze in 2021 in een nieuw nationaal record, en op dat moment een van de snelste tijden ooit in een hele triathlon, voor eigen publiek de wereldtitel.
Het is een carrière waar ze trots op mag zijn, al voelt dat nu nog niet zo, vertelt ze. “Als jonge atlete was het mijn doel om aan de Olympische Spelen mee te doen en op de lange afstand wilde ik graag naar Kona, dat zie ik wel als gemiste kansen. “
Ze heeft dan ook een beetje gemengde gevoelens bij haar afscheid. “Je ziet vaak de succesverhalen van moeders die terugkeren op hun oude niveau, of zelfs sterker terugkomen. Die verhalen over Chelsea Sodaro, Nicola Spirig en Holly Lawrence die deze zomer, acht maanden na de geboorte van haar dochter, 5e werd bij de T100-race in San Francisco, zíjn ook inspirerend. Maar we moeten niet denken dat dat de standaard is. Want wat als het niet lukt, heb je dan gefaald als sporter? Zo voelt het voor mij wel een beetje.”
Ondanks dat topport meer dan twintig jaar deel uitmaakte van haar identiteit, kan ze nu ook genieten van een leven dat niet gedomineerd word door triathlon. “Door het moederschap zijn er andere dingen belangrijker geworden en kan ik mijn sportieve loopbaan los zien van mij als mens. Mijn triathloncarrière is misschien niet verlopen zoals ik had gehoopt, maar ik kan goed kan leven met het besluit om te stoppen.”
Marcia Jansen
Schrijft voor Transition over een breed scala aan onderwerpen, van gezondheid en training tot triathlon als lifestyle en interviews.
Deel dit artikel