Training

Jorien
Delhez

Leestijd: 4 min

Of je je nu houdt aan een strak trainingsregime of wat losser omgaat met je sport, de meeste triatleten zijn vaak te vinden in het zwembad, op de fiets en hardlopend op straat. Wat logisch is, aan de ene kant. Maar aan de andere kant kan veelzijdig trainen ook de sleutel tot succes betekenen. Ook in tijden van blessureleed kan alternatief trainen een manier zijn om in conditie te blijven, het lichaam aan te laten sterken en tegelijkertijd het hoofd fris houden en het hart vol van verlangen naar dat wat weer komen gaat. Hou de honger naar succes levend door breed te oriënteren en het blikveld altijd open te houden voor nieuwe mogelijkheden die de omgeving of de situatie waarin we ons bevinden te bieden hebben. Voorbeelden en initiatieven te over.



Veelzijdigheid als sleutel tot succes

In 2019 kwalificeerde Jorien Delhez zich voor Hawaii, maar sloeg ze de uitnodiging af. Ze werd eerste in haar agegroup op Lanzarote, waar ze al eerder had meegedaan. ‘Niemand snapte waarom ik niet naar Hawaii wilde’, vertelt ze vanuit de trein van Albanië naar Zwitserland, haar grote rugzak naast zich. ‘Maar ik ging daar helemaal niet voor. Ik doe aan triathlon omdat ik de sport zo mooi vind om te doen, niet om het hoogste niveau te behalen. Alles dat ik het hele jaar aan sport heb gedaan, valt samen op zo’n wedstrijddag. Wat ik mooi vind – en dat kan alleen in wedstrijdverband: zo’n dag zit vol met al die verschillende emoties. Ik sta neutraal tegenover zwemmen; ik ben er niet goed of slecht in. Maar op de racefiets ben ik op mijn best; die snelheid geeft me een euforisch gevoel.

 

De laatste tien kilometer zit ik in een flow, alsof ik de hele dag kan blijven rijden – alleen ga ik dan dus een marathon lopen. Ik moet dan echt even afscheid nemen van het fietsen en accepteren dat ik nog niet echt zin heb in de marathon. Maar als ik eenmaal loop, vind ik het prima. Ik moet het doen, maar ook weer niet: ik doe dit alleen maar voor mijzelf. Na die achtbaan van emoties vind ik het geweldig om te finishen, dan vind ik het zo vet dat ik het heb gedaan en dat is waarvoor ik het doe.’ En dat laatste vat samen hoe Delhez over haar sport denkt: ze doet het voor niemand anders dan zichzelf. Ze hoeft er niet van te leven, hoeft niemand iets te bewijzen. Ze wil alleen maar op een actieve manier genieten van de natuur. ‘Ik ga nooit trainen. Ik ga gewoon naar buiten; een mooie berg op lopen of fietsen.’

Foto door: Barbara Kerkhof

Het is mijn hobby, niet mijn werk. Ik neem de sport serieus maar ik vergeet nooit te genieten. Je mag dit doen, je mag ook dankbaar zijn dat je lichaam dit aankan; dat is echt niet vanzelfsprekend.

In de aanloop naar Lanzarote zat Delhez met twee armen in het gips omdat ze tijdens het skiën haar duimen had gebroken. Ze woont al jaren in het Zwitserse Davos, waar ze ’s winters aan tourskiën doet. ‘Het enige dat ik die acht weken kon doen, was skiën met aangepast gips.’ Het legde haar geen windeieren, maar naar Hawaii, dat hoefde op dat moment niet. Ze houdt van reizen en wilde haar vakantie er niet voor opgeven. Omdat de triathlon van Lanzarote in mei plaatsvond, doet ze haar trainingen in de sneeuw. Ze fietst zestig kilometer naar haar werk en weer terug en skiet. Ze gaat liever bikepacken in Thailand dan op trainingskamp. ‘Zo train ik mijn uithoudingsvermogen en zie ik tegelijkertijd mooie plekken.’ Op IJsland wandelde ze elke dag vijftien kilometer met een zware rugzak en zodra haar tent stond, deed ze een trailrun.

Ze houdt van onderweg zijn, de seizoenen zien veranderen en avonturen beleven. Mooie wedstrijden kunnen doen op een goed niveau vindt ze een leuke bijkomstigheid. ‘Op deze manier kan ik op een ongedwongen manier goed presteren; je kunt ver komen met het volgen van je hart en altijd flexibel blijven.’ Ze heeft nog nooit een klassieke voorbereiding gevolgd. Toen ze op Sardinië aan het fietsen was, ontmoette ze een coach. ‘Hij zag dat ik talent had, maar hij zei er meteen bij dat ik het meest tot mijn recht kom door mijn hart te volgen.’ Ze is dan ook nooit geblesseerd door overbelasting. ‘Als ik geen zin heb, heb ik geen zin – en maak ik ook geen zin. En als ik juist heel veel zin heb, ren ik ’s ochtends vroeg een berg op en af en ga ik er na mijn werk nog met de fiets op uit. Veel mensen lijken uit het oog te verliezen dat we het hier over een hobby hebben. Het is mijn hobby, niet mijn werk. Ik neem de sport serieus maar ik vergeet nooit te genieten. Je mag dit doen, je mag ook dankbaar zijn dat je lichaam dit aankan; dat is echt niet vanzelfsprekend.’



 

Dit artikel komt uit Transition Magazine #28.

Deel dit artikel


Barbara Kerkhof

Gepassioneerd fotograaf, tekstschrijver én hardloper. Als zelfstandige maakt Barbara onder andere mooie producties voor Transition.

Nog niet
ingeschreven?

De redactie van Transition houdt jou graag op de hoogte van nieuwe artikelen, tips van onze Makers en sneak previews van nieuwe edities van het online magazine.