Seizoen met een gouden randje
Peter van Ravenswaaij heeft een bijzonder jaar achter de rug. In alle agegroupkampioenschappen waar de 65-jarige triatleet in 2025 aan de start kwam, elf in totaal, eindigde hij op het podium. Met Transition blikt hij terug op zijn succesvolle seizoen, vertelt hij over het geheim achter zijn prestaties, maar ook over zijn plotselinge hartproblemen in 2022. “Ik was sportief, leefde gezond, dus dat had ik niet zien aankomen.”
Eremetaal in combiduursporten én marathon
Kampioenschap nummer elf was dan geen triathlon, maar wel eentje om trots op te zijn. Peter eindigde op het NK marathon in Amsterdam, ondanks dat hij halverwege last kreeg van zijn bovenbeen, in 3 uur en 5 minuten als derde in zijn leeftijdscategorie (65-69).
Het was het sluitstuk van een succesvol seizoen dat hij in april startte met een gouden medaille op het WK duathlon over de lange afstand in het Duitse Alsdorf. Daarna trok hij in mei naar Pamplona in Spanje voor het Europees kampioenschap over de middenafstand (goud) en aquathlon (goud). De volgende tussenstop was het WK multisport in Spanje, in Pontevedra, waar Peter zilver won op de lange afstand triathlon en de duathlon, en brons in de aquathlon. Zijn internationale seizoen sloot hij af in Zofingen waar hij goud veroverde op het WK duathlon. Daarnaast won hij ook nog eens gouden medailles op het NK midden afstand in Nieuwkoop, het NK standaard triathlon in Amsterdam en het NK duathlon in Borne; wat zijn totaal dit seizoen op zeven gouden medailles bracht.
Op pad met de camper
Dat hij aan zoveel kampioenschappen meedeed dit seizoen, heeft er vooral mee te maken dat ze redelijk in de buurt waren. “Ik vlieg liever niet voor een wedstrijd, dus kwam het dit seizoen zo uit dat ik verschillende keren in het buitenland ben geweest”, vertelt hij. “Ik rijd meestal met de camper naar internationale wedstrijden en als het even kan, gaat mijn vrouw ook mee en dan plakken we er een vakantie aan vast. Verder vind ik het leuk om me te meten met de beste atleten van de wereld, waarvan er een aantal ook vrienden zijn geworden. De startvelden zijn wat groter dan in Nederland en ik moet er harder voor werken. In Nederland heb ik sinds Rob Barel gestopt is, weinig concurrentie.”
Peter begon op relatief late leeftijd aan triathlon. Hij deed aan hardlopen, maar na zijn veertigste maakte hij weinig progressie meer. Het was tijd voor een nieuwe uitdaging en dat werd triathlon. Hij sloot zich aan bij het Nijmeegse Cerberus waar hij borstcrawl leerde zwemmen en deed in 2005 met de Challenge Almere-Amsterdam zijn eerste triathlon. “Ik was niet gelijk verkocht”, lacht hij. “Vreselijk vond ik het en ik had misschien ook beter met een kortere afstand kunnen beginnen. Het heeft wel even geduurd voordat ik weer een hele deed.”
Vijf jaar later startte hij pas weer in een hele triathlon en inmiddels heeft hij er acht volbracht. “Tegenwoordig doe ik het liefst de middenafstand, afgewisseld met de standaard afstand. Voor een hele moet je wel echt heel erg gemotiveerd zijn om veel te trainen, dus die doe ik niet ieder jaar.”
Over goede genen en tijd om te trainen
Ondanks zijn leeftijd, Peter werd in juli 65, blijft hij in de triathlon nog steeds vooruitgang boeken. Zo was hij in Alsdorf op het WK duathlon op hetzelfde parkoers zeven minuten sneller dan drie jaar geleden. Wat is zijn geheim? “Misschien heb ik goede genen, of komt het doordat ik pas laat met triathlon ben begonnen? Ik zie concurrenten om me heen stoppen vanwege slijtage, blessures of omdat ze hun motivatie verliezen. Ik heb natuurlijk ook wel wat pijntjes, en doe oefeningen voor mijn rug, maar ik mag niet klagen.”
Een ander voordeel is dat hij genoeg tijd heeft om te trainen én te rusten. “Mijn vrouw is medisch specialist en ik ben toen de kinderen klein waren gestopt met werken om voor hen te kunnen zorgen. Het was niet gebruikelijk in die tijd, maar ik vond het gezin ook belangrijk en wilde niet dat we beiden hele dagen van huis waren, dus nam ik het grootste gedeelte van de zorg en het huishouden op me. Ook toen de kinderen groot waren, bleef ik thuis om te zorgen dat alles op rolletjes liep, want mijn vrouw maakte lange werkdagen”.
Vernauwde kransslagaderen
Peter heeft misschien goede genen, maar er was op lichamelijk gebied ook tegenslag. Drie jaar geleden kreeg hij vanuit het niets hartproblemen. “Het bleek dat ik drie vernauwingen in mijn kransslagaderen had. Ik was sportief, leefde gezond, dus dat had ik niet zien aankomen. Buiten het sporten had ik nergens last van, maar ik merkte dat ik tijdens intervallen moeite had om hetzelfde tempo aan het aan te houden en kreeg ik een raar gevoel op de borst. Ik vertelde dat tegen mijn trainer en hij vond dat ik ermee naar de dokter moest. Gelukkig was ik er op tijd bij, was er nog geen hartschade en konden ze het oplossen met het plaatsen van drie stents. Na tien dagen mocht ik weer trainen en ging ik weer als de brandweer”, lacht hij. Maar dan serieus. “Het komt vaker voor bij mensen die aan duursport doen, dus laat het even checken als je iets raars voelt.”
Nu het seizoen er op zit, gaat hij plannen maken voor 2026. “Ik zou graag meedoen aan de Norseman en loot al acht jaar mee, maar het is me nog niet gelukt om een startbewijs te bemachtigen. Toch lijkt het me leuk om een extreme triathlon te doen dus misschien schrijf ik me wel in voor de Swedeman in Zweden. Ook zou ik graag een keer op het podium van de Ironman op Hawaii willen staan. Als alles het nog doet, wordt dat mijn doel in het jaar dat ik zeventig word.”
Marcia Jansen
Schrijft voor Transition over een breed scala aan onderwerpen, van gezondheid en training tot triathlon als lifestyle en interviews.
Deel dit artikel